Imslandssjøen fekk si første båtstopp i 1867 og utvikla seg tidleg som tettstad kring kyrkja og stranda, som gjorde landsetjing av båtar enkel. Frå 1870 til 1890 var staden eit sentrum for seglskuteindustri, med fleire verft som bygde skonnertar og skonnertbriggar. Om lag 14 % av Noregs tonnasje frå 1860–1880 vart bygd her, hovudsakleg for reiarlag i Stavanger. Imslandssjøen vart også kommune- og handelssenter med kyrkje, kommunehus, post, sparebank, telefonsentral, krambuer og gjestgjevarhus. Då dampskipa tok over mot slutten av 1800-talet, minka aktiviteten, og hovudvegen frå 1920-talet flytte trafikken bort frå kaien. Fram til 1960-talet heldt staden fram som handels- og anløpsstad for passasjer- og fraktebåtar.
Imslandssjøen har eit godt bevart trehusmiljø med høg opplevingsverdi. Mange av nausta ved sjøen er restaurerte og tekne i bruk til ferieformål. Skogen har gjennom tidene vore viktig for lokal næring, og tømmerdrift skjer framleis. Staden framstår som ei idyllisk og gjømt perle i Vindafjorden, med synlege spor etter kystkultur, handel og skipsbygging frå 1800-talet..