Tjæremile i myr, diameter ca. 2,8 m. Tjæremilen en ble ikke målt inn under registreringen, men er konstruert på grunnlag av ortofoto, hvor en ser tjæremilen.
Tjæremile i myr, diameter ca. 5,2 m. Tjæremilen en ble ikke målt inn under registreringen, men er konstruert på grunnlag av ortofoto, hvor en ser tjæremilen.
Tjæremile i myr, diameter ca. 4,70 m. Tjæremilen en ble ikke målt inn under registreringen, men er konstruert på grunnlag av ortofoto, hvor en ser tjæremilen.
Tjæremile i myr, diameter ca 3,0 m. Tjæremilen en ble ikke målt inn under registreringen, men er konstruert på grunnlag av ortofoto, hvor en ser tjæremilen.
Tjæremile i myr, diameter ca. 3,0 m. Tjæremilen en ble ikke målt inn under registreringen, men er konstruert på grunnlag av ortofoto, hvor en ser tjæremilen.
Beskrivelse fra lokalitet:
Feltet ligger på et stort svaberg, ytterst på Leirvågneset. Figurene ligger på tre adskilte flater, A-B-C. Figur 1-8 på C, fig. 12-13 på B og fig. 9-11 på A. Fig. 12-13 er de lavestliggende figurene på feltet, og ligger på en flate som ligger bratt og ulendt til, og som stuper rett ned i sjøen. Fig 1-8 står lengst Ø på berget, og fig 9-13 V på berget. Flaten C står vendt mer mot V enn de to andre. Flate A er der hvor berget flater ut og skrår nedover mot V. Berget er glatt, lite oppsprukket, linjene er grunne, men tydelige gode i godt lys og når flaten er våt. Spesielt fig 9-11 er tydelige. FIg 1-8 er vanskelige å få øye på når lyset ikke er godt. Huggemerker ikke synlige. Vest på berget, ca 6-7 m fra (V for) fig 11, står årstallet 1874 hogget inn. Feltet generelt vitret.De fleste båtene er av A1 type, som av Gro Mandt (1991) dateres til Eldre bronsealder.
Beskrivelse fra Enkeltminne:
Feltet ligger på et stort svaberg, ytterst på Leirvågneset. Figurene ligger på tre adskilte flater, A-B-C. Figur 1-8 på C, fig. 12-13 på B og fig. 9-11 på A. Fig. 12-13 er de lavestliggende figurene på feltet, og ligger på en flate som ligger bratt og ulendt til, og som stuper rett ned i sjøen. Fig 1-8 står lengst Ø på berget, og fig 9-13 V på berget. Flaten C står vendt mer mot V enn de to andre. Flate A er der hvor berget flater ut og skrår nedover mot V. Berget er glatt, lite oppsprukket, linjene er grunne, men tydelige gode i godt lys og når flaten er våt. Spesielt fig 9-11 er tydelige. FIg 1-8 er vanskelige å få øye på når lyset ikke er godt. Huggemerker ikke synlige. Vest på berget, ca 6-7 m fra (V for) fig 11, står årstallet 1874 hogget inn. Feltet generelt vitret.De fleste båtene er av A1 type, som av Gro Mandt (1991) dateres til Eldre bronsealder. BERGARTFORVITRING: Bergkunstfeltet Leirvåg III er her delt inn i tre områder: a) ristningsfigurar finst på ei -horisontal flate, der berget flarar ut over området, b) ristningsfigurar finst på ei -vertikal flate som vender ut mot sjøen, c) ristningane finst på toppen av ei -vertikal flate 13,5 meter aust for område b. Delvis oppløysing av plagioklas og utviding av mikrosprekker i den øvre delen av bergarten medfører til slutt i ei oppsprekking og avspalting av vitringshuda i flak som er 0,05-0,1 cm djupe, og fleire cm i diameter. Tal på mikrosprekker er høgare i vitringssona enn elles i bergarten. Problemet er størst der vinkelen mellom foliasjon og overflate er liten (ved Leirvåg IIIb og til dels IIIc). Her verkar mikrosprekker som transportkanalar for vatn og biologisk vekst ned i bergoverflata. Foliasjonen stryk NV-SØ (098 grader) (nær parallelt med sjølinja), og er somme stader folda. Ved IIIa står foliasjonen vertikalt og reduserer dermed potensialet for avskalling, medan den ved IIIb og til dels IIIc er nær parallelt med overflata og avskalling er difor eit større problem her. Undersøking av ein bergartsprøve frå Leirvåg IIIa syner at det er utvikla færre mikrosprekker her samanlikna med dei andre felta på Leirvåg. Dette skuldast truleg at foliasjonen står vertikalt i tillegg til eit relativt høgt innhald av kvarts. Somme mikrosprekker utvikla langs korngrenser er imidlertid observert. Mikrosprekkene er infiltrert av sopphyfer. Oppsprekking og avspalting resulterer i eksponering av frisk bergart som nå vert utsett for vitringsforlaupet beskrive over. Vitringa tærer slik på overflata og "viskar" stegvis ut ristningane. Enkelte sårkantar og lyse flekker i bergoverflata indikerer friske avskallinger på Leirvåg IIIa, men i mykje mindre omfang enn observert ved til dømes Leirvåg II. Dette skuldast truleg at foliasjonen står vertikalt her. Svart mose og lav har fått tid til å etablerast i enkelte småsprekker og indikerer at sprekkene vart danna for ei tid tilbake. Sprekkene dannar små fordjupingar i overflata der vatn vert oppsamla. Dette kan auke vitringa i omfang ved til dømes frostsprenging og kjemisk oppløysing. Då sprekkene hovudsakleg finst >10 cm frå ristningene og det ikkje er observert friske avskallinger i samband med desse, er det lite truleg at dei utgjer ein umiddelbar bevaringsmessig trussel. Ved Leirvåg IIIb og IIIc indikerer friske "sår" i bergoverflata at det førekjem ein del avskalling. Det vart imidlertid ikkje observert avspalta bergartsmateriale, då det truleg fell direkte i sjøen. Også ein del storskala steile sprekker bl.a. orientert N-S kuttar ristningsflata. Det ser heller ikkje ut til at desse utgjer ein trussel, då dei finst 5-10 cm frå ristningane og det er ikkje observert vitringsskader i samband med sprekkene. Ein del sprekker er kvartsfylte, og desse stikk 0,2 cm opp relativt til den omliggjande bergarten. Overflata er i stor grad dekka av skorpelav, men ikkje over ristningsfigur 10 (område IIIa). Dette kan indikere at figuren har blitt oppripa. Ingen teng til dette var derimot synleg ved hjelp av lupe. Det har lenge vore kjent at steinbuande lavartar kan forsterke både kjemisk og fysisk vitring av bergartar. I Leirvåg III ser det ut til at vitringa er fremskunda av den sterke lavveksten. Undersøkingar av tynnslip etter farging med bly-citrat syner at mikrosprekker og enkelte porer i bergartsoverflata er infiltrert med sopphyfer. Veskt av hyfer i mikrosprekker øvst i vitringssona fører til utviding av sprekkene og separering av mineralkorn og flak frå bergoverflata, ved at dei lyftast opp og infiltrerast i lavthallus. Desse mineralkorna og bergartsflaka vil difor falle av når laven døyr eller vert fjerna frå bergflata.