Et kraftlinjefelt går på tvers av åsryggen nokså parallelt med stranden på Ø-siden av Otersjøen. Kraftlinjen går 200 m ØNØ for denne stranden. Dyregraven ligger i kraftlinjefeltet ca 100 m SØ for stranden i sundet. Lengste diamenter SØ-NV er ca 3 m, bredden ca 2,50 m og dybden ca 1 m.
Funnmaterialet er svært sparsomt (2 avslag av diabas) og knytter seg trolig til en strandlokalitet som har ligget i Havikebotn og som trolig kan dateres til tidsrom før Tapes (regresjonsminimum). Lokaliteteen føyer seg trolig inn i rekken av mange såkalte verkstedsboplasser i sund og farvann utenfor/rundt Stakanesbruddet.
Beskrivelse fra lokalitet:
En tuft
Beskrivelse fra Enkeltminne:
Rektangulær grop, 3 x 3 meter. Tykt lag med kull i selve gropen. Ingen synlige voller. En mindre rund grop på 1 meter i diameter i kanten mot vest som ikke inneholdt kull.
I samband med registreringa i 1996 vart det tatt 2 prøvestikk på lokaliteten, der eit er funnførande og dokumentert i profil. Vidare vart lokaliteten teikna i flaten. Under avverkinga av skogen er lokaliteten skadd av rotvelt. Lokaliteten vart utgravd av Bergen Museum i 2001. Det vart opna opp eit felt på 29,75 m2. Tra stratigrafiske lag kunne skiljast ut; lag 1 - torv, lag 2 - grått sandlag (funnførande) og lag 3 - raudbrunt sandlag. Den austlege delen av lokaliteten var mykje omrota av rotvelt og røter, samt av skade gjort i samband med bygging av golfbana. Lokaliteten er realativt liten, og har truleg to fasar: seinmesolittisk og tidlegneolittisk.
Det vart i samband med registreringa i 1996 tatt 2 prøvestikk på lokaliteten. Eitt var funnførande, og vart dokumentert i profil. Flaten vart så teikna i skala 1:100. Det er også på denne lokaliteten kome ei rotvelt, som har øydelagt noko av den vestlegaste delen av lokaliteten, fleire små rotveltar vart og observert inne på det funnførande området. I 1997 vart lokaliteten nærmare undersøkt av Bergen Museum. Totalt vart det gravd 43 m2 på lokaliteten, men arbeidet var vanskeleg på grunn av mange røter. Graving måtte i visse tilhøve og verte gjort under desse røtene/stubbene. Stadfesting av stratigrafi vart difor ikkje alltid like enkelt. To stratigrafiske lag kunne skiljast ut: Lag 1 - Torv og Lag 2 - Funnførande sandlag. Lokaliteten er truleg einfasa, med opphald av menneske på staden i tidlegneolitikum.
Det ligger mye skjørbrente stein spredt utover hele det lange strandpartiet. Likeledes lå det skjørbrente stein 10-15 m V-over fra pynten. Terrenget går flatt innover fra stranden og består av fuktig, tuvete gressbakke bevokst med gran og bjerk. Vi tok en mengde prøvestikk langsmed stranden inne i vegetasjonsområdet uten å spore noe rester av kulturlag. Prøvestikkene viste gjennomgående 10-15 cm torv, 10-15 cm grått utvasket gruslag over brunt anriket underlag.