Å. Årli: "Dette er den største og beste utslåtta i bygda. ... Her er jord nok til fleire store gardar. ... I lang tid har folk frå Galdal og Knibestøl hatt utslåtter på Gunforsmonen. I eldre tid var her svært gode utslåtter. ... Når folk skulle til med slåtten, så var der ikkje gras. Der hadde vore krøter og gnaga av kvart strå. Dette hende år etter år. ... Dei måtte finna ut kven det var som stal graset år etter år. Dei skulle overnatta i ei utjordsløa, men ein måtte halda vakt heile natta. Då det lei ut på morgonsida, fekk dei sjå ein stor bøling med feite, store kyr som gjekk og åt gras. ... Nå opna det seg ein stor port i Målingsknuten. Det kom ut ei fin jente og kalla krøteret inn i fjellet. Dei hadde sett dei underjordiske."
Å. Årli: "Segna seier at ein mann frå Karten, ein frå Årli og ein frå Stølen ved Gløvre, drap ein kramhandlar frå Tinn i Telemark. ... Drapsstaden var ved Dramrikskjerret innafor Årli. Dei gamle kunne syna staden der han blei ihelslått og staden der han blei nedgraven. Pengane hans grov dei ned i ei ur i Bankarlia. Men dei grov dei så godt ned at dei fann dei ikkje att. Det har vore folk og leita etter pengane i mi tid. Hesten til kramkaren leidde dei opp på Treskoheia og slo han i hel og la kadaveret under ein heller ved Holekjødn. Dei gamle kunne minnast store hestebein under denne hellaren. ... Sidan har det vore skrømt rundt Dramrikskjerret. Ein mann frå Jerstad .... måtte gå til Årli og overnatta. Då han gjekk framom Skrømtesteinen i Bankarlia, fekk han sjå og høyra noko som han ikkje kunne tala om etterpå. Då han fekk sjå elden i omnen i Årli, blei han så sjuk at det stod om livet. Den som hadde sett og høyrt skrømt, tolde ikkje å sjå eld etterpå. Ei jente frå Årli var inne i utmarka og gjætte krøteret for far sin. Då kom kom til Dramrikskjerret, fekk ho sjå eit lite dyr som kom opp or myra. Det raraste var at dyret vaks og vaks. Ho blei så redd at ho blei mest vetskræmd og sprang frå krøterflokken. ... Bestefar til Sakken i Stolpan hadde vore ein tur i Hægebostad. Då han kom til Dramrikskjerret, fekk han sjå ein gråkledd mann som ropte at han måtte stoppa, han hadde noko å preka med han om. Sakken sin bestefar såg at dette var ein gjengangar. Han gjekk i klede han hadde med seg or grava."
Å. Årli: "Oline (Lena) Olsen var født på Jerstad og døydde i 1861. Ho blei gift 1840 med Bernt Olsen Oudalstøl. Dei budde i Borghammaren på Moi. ... Lena var innom Årli då ho tok ut på si siste reis over heia til Hægebostad. Dei spurde kor langt ho skulle idag. Lena svarte at ho skulde til Helvede. Det er eit stykke inn på Kvinesheia. Då ho ikkje kom att, tok folk ut på leiting. Dei trudde ho hadde gått gjennom isen og drukna. Dei som skulle av og leita, var inne hos Store Stakkeland ... og lånte ein hane. ... Hanen gol då dei kom til Store Sprangskjødna, men einkvan sa atdet nytta ikkje å sokna der. Lena låg til Kristi Himmelfartsdag året etter. Då kom ein mann over heia og fekk sjå ei mosetua i Sprangskjødna. Det var Lena. Sidan har ikkje folk lika å gå framom der etter det blei mørkt. ... Ole Jakobsen Lille Jerstad var ei kjempe som ikkje var korkje skrømt eller gjengangarar. ... Han kom framom Sprangskjødna i mørkninga. Då var det noko som tok etter han, noko han ikkje såg. Aldri hadde han vore så redd. .... Han sette på sprang, men dette utyske følgde med. .... Det måtte vera hamen til Lena som hadde følgt med."
Å. Årli: "Larsen Olsen Moi var son til Ole Andersen og Adrianne Larsdatter Gausdal. Han var 9 år i folketellinga i 1865. Lars ... måtte tidlig ut og klara seg sjølv. Då han var i 10 års alderen, måtte han til Gausdal og gjæta. ... Då Lars kom til Uføra ved Hidra, gjekk han gjennom isen og drukna. ... Fleire år seinare kom Beer Gausdal frå Liknes og skulle heim til Gausdal. Då var Beer i 10 års alderen. Då han kom til Varen ved Hidra, fekk han sjå ein smågut på sin eigen alder. ... Småguten lå på sprang, men Beer kjende ingen som kunne springa så fort som han. Her møtte Beer sin overmann. Det var som den framande flaug gjennom lufta. ... Då framandguten kom til Hidra, var det som han sokk ned i jorda og blei borte. På Hidra visste dei at det var Lars Moi som Beer hadde kappsprunge med. Dei hadde sett gjengangaren fleire gonger. Dei visste at gjengangaren fekk ikkje fred i grava før han blei så gamal at han kunne døy ein naturlig død i 70 års alderen."
Å. Årli skriver om Karl Olsen på Rødland som gikk gjennom isen inne på Holmevatnet inne ved Kjeråsen, der han skulle hente et lass bark. Årli: "Det var mange som gjekk heim att i den tida. Det gjorde Karl og. Folk lika ikkje å gå til Holmevatnet etter det blei mørkt. Det var lett å kjenna att Karl Olsen. Etter han blei gjengangar, gjekk han og slikka seg i nasa. Det gjorde han og då han levde. Det var mange som såg han ved Holmevatnet. Etter at dei bygde alle hyttene rundt Holmevatnet, har ingen sett mannen med den lange tunga."
Årli: "Det hende at dei såg lys om nettene på myrlendt jord. Det er gass som kjem opp frå jorda og lyser i mørket. Dei gamle hadde ei heilt anna forklaring. Dei trudde det var barn som hadde blitt drepne eller og barn som døydde før dei blei døypte. Dei blei gjengangarar. Dei gamle likte ikkje å møta eller sjå lyktemenn. Hans Moi skulle heim til Åsen seint om kvelden. Då han kom til Skrømtesteinen i Rudlendsmarka, møtte han ein mann med ei lykt i handa. Han trudde det var Johan Aarli som kom heim frå eit møte han hadde halde på Moi. Då sa Hans i Åsen: "Kjem du atte nå Johan?" Då slokna lykta. Segna seier at det hadde blitt drepe og nedgrave 2 barn under Skrømtesteinen. Dette var ca. år 1900."