Ut mot dalen er det en fysisk avgrensing med en skrent, denne fortsetter også i nord. I sørvest avgrenser bekken det undersøkte området. Det er tatt tre prøvestikk, to på øvste flate (Lok. 1) og eit nede ved ein jordfast stein vel 25 meter nord for flaten (Lok. 2). I prøvestikk nummer ein, lengst søraust på flaten, er det påvist eit vel 10 cm tjukt, svært trekolhaldig lag 35 - 40 cm under overflata. Dette laget ligg så djupt at ein ikkje automatisk kan tilskrive det nyare tid. Nede ved den jordfaste steinen vart det funne spor etter oppvarming av sanden og mogleg slagg. Det var ikkje trekol i det heile i dette prøvestikket. Flaten med sin nærleik til Manger kyrkje har truleg vore nytta heilt frå jernalder og opp til i dag. Det er ikkje nokon spor etter nyare tids konstruksjonar i bakken slik at ein moglegvis kan knyta kollaget til førreformatorisk aktivitet. Det er vanskeleg å sjå funnstadene som to avskilte lokalitetar (Lok. 1 og Lok. 2). Det er truleg at heile flaten hare vore gjenstand for ein meire eller mindre omfattande aktivitet. Det potensielle området får slik ein storleik på vel 300-500 kvadratmeter.