Sikringssone er definert i kulturminnelovens § 6 og beskrives på følgende vis: «Med til et automatisk fredet kulturminne som nevnt i § 4, hører et område rundt dets synlige eller kjente ytterkant så langt det er nødvendig for å verne det mot tiltak som nevnt i § 3 første ledd. Området fastsettes særskilt av vedkommende myndighet etter loven.»
Sikringssonen skal beskytte det automatisk fredete kulturminnets integritet og plassering i landskapet, samt hindre inngrep og utilbørlig skjemming som nevnt i kml. § 3 første ledd. Sikringssonen er en sentral størrelse når man skal vurdere spørsmål om dispensasjon.
Lokalitetet fk.nr. 2/1 ligg lengst i SV. Lokalitetet fk.nr. 2/2 ligg oppe i bakken 12 m NO for lok.nr. 2/1. Frå Per Fett: "1. Buplass ligg i Djupadalen i utmark N for Nerste Djupadalsmyr, 200 m opp i NO for den nørdste vika av Eidesvatnet, 11 m o. h. Knut Fægri fann staden og han vart utgraven 1942 (Haakon Shetelig og Gutorm Gjessing). Her vart grave 24 m S(2) og funnet er B 9290. Bilete: Fægri 1944 fig. 14. Shetelig 1936 2. pl. Shetelig (Hovland?)1964 fig. s. 53 (bilettekst s. 43). B 9294 låg tett O for plassen. 2. Buplass ligg 12 m oppe i bakken NO for 1, utgraven 1942 (Gutorm Gjessing) og der fanst B 9291. I nærleiken vart B 9292 samla opp. På søre side av dalen fanst B 6959 og B 9293 i stigen frå skardet ned på myra, ca. 8 m o. h., og B 9296 der ein bekk renn ut frå myra rett S for buplass 1. Nøyen funnstad kjenner ein ikkje for B 7313 og B 9295."
Lokaliteten er nemnd under Fetts fk. 1 og blei påvist under registreringa ved funn av grønsteinsavslag i eit vegetasjonslaust område i stien, der terrenget flatar noko ut før det stig slakt oppover mot NNO. I eit prøvestikk tatt 8,5 m lenger NNO blei det funne trekol og jaspis ca. 32 cm under overflata i gråleg grus.
Lokaliteten er avgrensa av berg i O og V og er 20 m på det breiaste. Han er 21 m lang N-S og går fram til punktet der dalen fell bratt mot myra. Det er fuktig og blautt der lokaliteten ligg, og det veks berre gras, lyng og brake.
Helleren er 5 m lang (orientert N-S) og 2,3 m djup på det djupaste. I enden mot N er han 1,1 m djup. Høgda går opp til 4 m. Innunder helleren veks gras. Det vart teke eitt prøvestikk som indikerte eit 4 cm kollag, 14 cm under torva. Stikket var funntomt.
Lokaliteten ligg på bakken ovanfor stranda. Han måler 12 m orientert O-V og 13 m N-S. Her vart teke fleire prøvestikk, også på ei lett skrånande flate ovanfor den vesle flata der lokaliteten ligg. Berre prøvestikket lengst O på den vesle flata var funnførande. Her vart funne to grønsteinsavslag.
Diabasbrotet ligg i nedre kant av bergveggen. Nedanfor er det steinur med markerte spisskanta steinar. Diabasbrotet strekkjer seg langsetter bergveggen i ei lengde på opp til 100 m. Held ein vidare fram sørvestover langsetter bergveggen i same høgde kjem ein etter omlag 100 m til grønsteinsbrotet. Også her ligg det mykje brotstein i skråninga nedanfor.
Røysa, som ligg SO på bergryggen, er kring 12 m i diameter (NO-SV) og kring 0,7 m høg. Ho er bygd opp rundt ein knaus som stikk opp, av 0,2 - 0,7 m stor flat brotstein. I O ligg to store heller, 0,9 x 0,45 m og 1,4 x 0,65 m store. Den største hella er 13 cm tjukk. Røysa er nå svært utkasta og det er bygt ein varde (sjømerke) i midten rundt knausen som stikk fram. Kantane av røysa er overgrodde av mose, lyng og eine, særleg i O og V. Av den grunn er ho uklårt markert. Røysa syner svært godt att i Grindheimsområdet. N for Vardhaugen finst furuskog.