Sikringssone er definert i kulturminnelovens § 6 og beskrives på følgende vis: «Med til et automatisk fredet kulturminne som nevnt i § 4, hører et område rundt dets synlige eller kjente ytterkant så langt det er nødvendig for å verne det mot tiltak som nevnt i § 3 første ledd. Området fastsettes særskilt av vedkommende myndighet etter loven.»
Sikringssonen skal beskytte det automatisk fredete kulturminnets integritet og plassering i landskapet, samt hindre inngrep og utilbørlig skjemming som nevnt i kml. § 3 første ledd. Sikringssonen er en sentral størrelse når man skal vurdere spørsmål om dispensasjon.
Beskrivelse fra lokalitet:
R 129615 består av en stein med 3-4 mulige skålgroper. Steinen har en glatt overflate og er noe mosegrodd. Skålgroper er vanskelige å datere, men er vanlig å tolke som forhistorisk kulturminne. Skålgropsteines beliggenhet inntil lokaliteten K 129614 (stølsanlegg) kan tyde på tidlig bruk av området, men ingen av kulturminnene som er registrert kan knyttes til en eldre aktivitet.
Beskrivelse fra Enkeltminne:
Skålgroper. 3-4 skålgroper på vestsiden av en 95 x 70 cm stor stein. Skålgropene måler ca. 3-4 cm i diameter og er 1-2 cm dype.
Feltet består av et gravfelt med over 1000 gravrøyser samt kulturminner fra tidlig industri og husdyrhold. Flere av røysene kan faktisk være rydningsrøyser og er således minner fra tidlig jordbruksvirksomhet. Aktivitetene ved Gardbergfeltet spenner fra bronsealder til moderne tid. Blant funnene her er et sverd med 70 cm lang klinge. Sverdet er sannsynligvis fra romertiden. Einangsteinen er den eldste runestein i Norden som står på sin opprinnelige sted.
Anlegget ligg på ei mindre flate i hellinga. Flata er lett kuppert med enkelte steinar, groper, tuer og målar om lag 72 m² i utbreiing. Vegetasjonen på lokaliteten består av gras, med enkelte einebusker. Slagghaugen (S1) er lokalitetens sørligaste struktur. S1 byrjar der flata knekk og fell mot S. Eit prøvestikk vart gravd i slagghaugen og slagg vart funne i tillegg til trekol.
Beskrivelse fra lokalitet:
Lokaliteten ligg i ei søraustlig skråning, som fell i retning beitemarkene søraust på Siplingane. I botnen av det vetle dalføret er det myr og svært fuktig. 7 - 8 meter vest for lokaliteten går eit steingjerde oppover skråninga i nordaustlig/sørvestlig retning. Kolgropa ligg i ei dump i landskapet inne på beitemark. Ovanfor lokaliteten i nord og i aust er det blandingsskog, som hovudsaklig består av lauvtre. I vest er det tett planta granskog, medan i søraust opnar landskapet seg opp i beitemark. 20 meter vest for R 129618 ligg ei tidligare registrert kolgrop (105896), og 30 meter søraust for R 129618 ligg endå ei tidligare registert kolgrop (105894).
Beskrivelse fra Enkeltminne:
Gropa står fram som eit 40 cm djupt, rund/ovalt søkk i bakken. Nedskjeringa er svakt boga. Strukturen måler 3,6 x 4,3 m i ytre mål og 2,0 x 2,2 m i indre mål. I austre og vestre del er vollar svakt synlige. I S, parallelt med hellinga på bakken er ei opning på ein m i breidda. Denne opninga, eller helletuten, indikerar at S1 kan være ei tjæremile. I prøvestikket som vart gravd sentralt i strukturen vart eit 10 cm tjukt trekollag funne, på 60 cm djupn.
Beskrivelse fra lokalitet:
Gropa ligg på ein mindre terrasse rett før landskapet fell ned på ei ny flate i søraust. Området er nedbeita så det er lite vegetasjon, anna enn bærlyng og gras. Dette gjer strukturen godt synlig. Frå lokaliteten har ein godt utsyn ned mot Bjørndalsstølen i nord og Gardsel i søraust.
Beskrivelse fra Enkeltminne:
S1: Kolgrop. Gropa er rund og måler 1,3 x 1,3 meter og er 0,3 meter djup. Nedskjeringa er svakt boga. Steinar i botnen av gropa tyder på at det kan være snakk om ei kokegrop. Lite trekol i gropa underbyggjer tolkinga. C 14 prøve vart ikkje tatt ut. Sjølv om ingen andre groper låg i nærleiken av S1, så er det sannsynlig at det finst fleire groper spreitt utover flatene nordvest for Bjørndalsstølen.
Lokaliteten består av to strukturar, to tufter som ligg i tilknyting ei mindre flate i ei svak sørvestlig helling. Landskapet er kuppert og attgrodd med tett krattskog av bjørk. Undervegetasjonen består av gras, mosar og bærlyng. R 129624 ligg oppå ein kolle, som hevar lokaliteten opp over myrflatene i aust. Frå lokaliteten er utsikta blokkert i alle himmelretningar, stort sett grunna den tette krattskogen. Mot nord stig landskapet vidare oppover mot Slakkafjellet. S1 ligg lengst mot nord av dei to tuftene, og ligg på enden av flata før landskapet byrjar å stige mot nord. Tre meter sørvest for S1 ligg S2. Lokaliteten kan avgrensas topografisk til flata tuftene ligg på. Ei kolprøve vart tatt ut i frå S2 og C14 datert (Beta 265407). Prøva vart tatt ut i frå eit lag med trekolhaldig jord og ingen klar kontekst. Dateringa fall til 1200 - 1280 e. Kr., som tilsvarar høgmellomalderen. Tuftene kan derfor trulig setjas i samanheng med utnytting av utmarksressursar i mellomalderen, eventuelt tidleg stølsdrift. Tuftene ligg i eit kuppert og bratt terreng. Det kan tyde på at dei ikkje vart nytta i samband med stølsdrift, men var meir knytt opp i mot jakt. Tuftenes nære plassering til K 129639 (bogestille) i aust underbyggjer tolkinga. Fylkeskommunen vart gjort oppmerksam på tuftene gjennom den lokale kjentmannen Kjell Magne Hillestad.
Lokaliteten består av tre strukturar; to tufter og ein grensestein. Tuft S1 vart fyrst funne av Kjell Magne Hillestad, som varsla fylkeskommunen om funnet. Lokaliteten kan avgrensast til den aust/vest gåande flata den ligg på. Mot nordaust stig landskapet oppover mot Slakkafjellet, medan mot sørvest fell landskapet bratt ned i det tronge Kambane-dalføret. Følgjer ein flata nordaust over så går ein parallelt med Kambane-dalføret til det smalnar inn nokre hundre meter mot nord. Lengst inne i dalen, mot nord er det svært bratt. S1 (tuft) ligg aust på lokalitetsflata fem meter frå anleggsvegen, som gjer ein sving under sørsida av S1 mot nord. 5 meter aust for S1 ligg S2, endå ei tuft. S1 og 2 ligg på eit mindre platå heva over flata vest for strukturane, og inntil der stigninga mot Slakkafjellet i nordaust byrjar. Frå platået der S1 og 2 ligg, fell landskapet svakt mot vest og sørvest i retning S3 (grensestein), som ligg lengst sørvest i lokaliteten. Vegetasjonen på platået rundt S1 og S2 er hovudsaklig tett fjellbjørkeskog, med ein undervegetasjon beståande av bærlyng. Mot sørvest så opnar vegetasjonen seg opp, berre ei og anna mindre fjellbjørk er og sjå, og undervegetasjonen består av røsslyng. Lengst sørvest i tilknyting S3 førekjem det fleire furutre enn bjørk. Innanfor lokaliteten var det fleire svake konturar i terrenget som kan være spor etter ytterligare strukturar, men det let seg ikkje påvise med sikkerheit under registreringa. Me går derfor ut ifrå at en flatavdekking vil kunne avdekke fleire strukturer enn det som vart registrert.
Lokaliteten består av 3 kvadratiske kolgroper. S1 ligg lengst aust og lengst oppe i den slake skråninga. S2 og S3 ligg med nokre får meters mellomrom, men 40 meter vest for S1. Vegetasjonen består av open fjellbjørkeskog, bærlyng og gras. Gropene er del av eit framstillingsanlegg for trekol. Gropenes plassering, på ein bergrygg i ei svak helling, i tilknyting til ein bekk i sør og myrområder i vest, kan tyde på at anlegget er i samanheng med jernvinne i nærleiken. Systematisk prøvestikking ga likevel ingen indikasjonar på jernvinne i nærleiken av lokaliteten. Namnet ¿Svartavatnet¿ kan referere til utfelling av svart jernmalm, som er synlig langs Svartavatnet nordside. Dette sannsynliggjer tolkinga om at det er ein samanheng mellom kolgropene og jernvinne.
Det ble funnet en bit slått flint i ett av prøvestikkene. Dette legger grunnlaget for at området rundt det positive prøvestikket også vil inneha spor og gjenstander som er automatisk fredet etter kulturminneloven.