Sikringssone er definert i kulturminnelovens § 6 og beskrives på følgende vis: «Med til et automatisk fredet kulturminne som nevnt i § 4, hører et område rundt dets synlige eller kjente ytterkant så langt det er nødvendig for å verne det mot tiltak som nevnt i § 3 første ledd. Området fastsettes særskilt av vedkommende myndighet etter loven.»
Sikringssonen skal beskytte det automatisk fredete kulturminnets integritet og plassering i landskapet, samt hindre inngrep og utilbørlig skjemming som nevnt i kml. § 3 første ledd. Sikringssonen er en sentral størrelse når man skal vurdere spørsmål om dispensasjon.
Fornminne: Kullgropa, ytre diameter 8,60 m, indre diameter 6,30 m, dybde 1,10 m. Rundt gropa med kvadratisk bunn. Ferske stubber rundt på vollkanter, som er tydelige.
Hôlveg, i bruk som offentleg veg fram til 1836. Var ein del av ein lengre byveg mellom Kristiansand og Fjotland: Kristiansand - Stallemo - Greibesland - Spikkeland - Øvland - Djubesland - Finsland - Bjelland - Skogen - Byremo - Vårdalsdalen - Kvåle - Skeie - Eiken - Haddelandsheia - Eiesland - Vordalen - Fjotland osv. Merka som turløype i 1995 og på nytt i 2013.
Rideveg (hôlveg). Han står teikna på Krafts kart av 1765 med påskrift "Normans Vei Kaldet til Christianssand". Folk som kom vestanfrå, blei kalla nordmenn, truleg av di dei opphavlege nordmennene var dei som budde på Vestlandet (langs Nordvegr, vegen mot nord, som var kystleia nordover). Denne Nordmannsvegen gjekk slik: Konsmo - Laudal - ferje - Mjåland - Kvasshamar - Høye - Fossestøl - Krossen - Fladelia - Breland - Nedre Skår - Stokkeland - Nodeland - Groheia - Krossen - Kristiansand. Denne Nordmannsvegen var mest i bruk frå midt på 1600-talet (pga. Kristiansand) til 1790-åra (då noko av botnen i Mjålandvadet rak ut så at ein berre kunne vada over når åa var lita), og noko i bruk til 1830-åra (då det i staden kom ferje og køyreveg frå Finsdal om Høye og Breland). Det fanst fleire andre Nordmannsvegar mellom Vestlandet og Agder eller Austlandet. Over Hardangervidda blei dei kalla Nordmannssleper. Denne ordbruken smitta over på himmelretninga, slik at dei sa "nord", endå om dei meinte vest.
Hôlveg, i bruk som offentleg rideveg til 1836, i bruk som lokal kyrkjeveg til 1950-åra. Han var ein del av ein lengre byveg Kristiansand - Stallemo - Greibesland - Spikkeland - Øvland - Djubesland - Finsland - Bjelland - Byremo - Vårdalsdalen - Kvåle - Skeie - Eikjen - Haddeland - Eiåsland - Fjotland osv. Han blei kalla Nordmannsvegen av di folk som kom frå Vestlandet, blei kalla nordmenn. Det var på Vestlandet dei opphavlege nordmennene budde. Denne ordbruken smitta over på himmelretninga, slik at ein veg blei kalla nordmannsveg, endå om han kom frå vest eller nordvest. Vegen er forvitneleg her som han slyngar seg over Raet (endemorenen frå eit tilbaketrekkjingssteg av isbreen under avslutninga av istida) som truleg er geologisk verneverdig. Merka som turløype i 1995 og på nytt i 2013.
Fornminne 1: Kullgrop, ytre diameter 8,30 m, indre diameter 4,90 m, dybde 1,15 m. Rund grop med tydelige voller. Øst i gropa står ei stor gran. Kvadratisk bunn. Fornminne 2: Kullgrop, ytre diameter 7,70 m, indre diameter 5,30 m, dybde 0,90 m. Rund grop med kvadratisk bunn. Delvis tydelige voller. Grantrær på vollkanten. Stubbe i NV hjørne.
Rideveg, i allmenn bru og i bruk av futen til 1842, i bruk som drifteveg til 1905 og som stølsveg til rundt 1950. Denne kleiva heiter Fyrekleiv eller Førekleiv.