Sikringssone er definert i kulturminnelovens § 6 og beskrives på følgende vis: «Med til et automatisk fredet kulturminne som nevnt i § 4, hører et område rundt dets synlige eller kjente ytterkant så langt det er nødvendig for å verne det mot tiltak som nevnt i § 3 første ledd. Området fastsettes særskilt av vedkommende myndighet etter loven.»
Sikringssonen skal beskytte det automatisk fredete kulturminnets integritet og plassering i landskapet, samt hindre inngrep og utilbørlig skjemming som nevnt i kml. § 3 første ledd. Sikringssonen er en sentral størrelse når man skal vurdere spørsmål om dispensasjon.
Jernfremstillingsplass med kullgroper i samling (DR 112). På lokaliteten er det påvist to kullgroper og to slagghauger med tappeslagg, jf. lokalitet 89 Narmo 1996:233.
Jernfremstillingsplass med flere faser, muligens er alle tre bruksmønstre i Dokkfløy/Gausdal Vestfjell representert på lokaliteten. Det vil si bruksmønster 1 (slaggblokklokaliteter uten tilknytning til kullgroper), bruksmønster 2 (slagghauger med tappeslagg knyttet til enkeltliggende kullgroper omkring jernfremstillingsplassen) og bruksmønster 3 (jernfremstillingsplasser med kullgroper i samling). Jf. diskusjon av bruksmønster i Narmo 1996:20-24. Jernfremstillingsplassen består av følgende elementer; ei kullgrop, tre slagghauger, ei blestertuft og ei tjæremile
Jernfremstillingsplass med kullgroper i samling. Lokaliteten består av tre kullgroper og to parallelle slagghauger med tappeslagg, jf. lokalitet 99, Narmo 1996:235.
Rydningsrøyslokaliteten ligger i en vesthellende skråning ved traktorveien som er markert på kartet under. Hovedkonsentrasjonen av lokaliteten ligger øst for traktorveien. I den øvre delen av lokaliteten flater terrenget noe ut, og i det flate partiet er det trolig en eldre dyrkningsflate. Rydningsrøysene F8 til F10 har form og oppbygning som tilsier at røysene er fra nyere tid. Imidlertid er det mulig røysene F3 til F7 er gravminner fra bronsealder. Vegetasjonen ved lokaliteten består av tett granskog.
Lengst S og på et mindre platå: 1. Rundhaug. Uklar markering i Ø, ellers klart markert. Tydelig og brattsidet Bygd av jord. Flatt midtparti med antdning til søkk. Noen bruddstein seesi sidene. Tuete men stort sett jevn overflate. Bevokst med unge gran-, furuog løvtrær. D 12m, h 2m. 5m N for 1: 2. Rundhaug. Klart markert men vanskelig å se i terrenget. Avrundet profil og søkk i midtpartiet, d 1m, dybde 0,4m. Sidene noe ujevne. Bevoksning som 1. D 12m, h 1m. Kant i kant og N for 2:3. Rundhaug. Klart markert men noe utydelig. Jevnt avrundet men med små forsenkninger. Tett løvkjerr og noen unge grantrær. D 4m, h 0,6m. 10m ØSØ for 3: 4. Langhaug, orientert N-S. Klart markert med spisse stevner. Utydelig pga kratt. Bratte sider. Bygd av jord. Flatt topp-parti med søkk noen meter S for midten. Her står en jordfast blokk på tvers av lengderetningen, br 0,7m, h 0,4m, tykkelse 0,05-0,4m. S-lige del hviler direkte på et Ø-V-gående lite oppstikkende berg. L 17m, br 7m, h 0,6m.
På Steinestølen vart det funne spor etter førhistoriske tufter, ein skålgropstein kolgroper. Det vart registrert i alt 6 førhistoriske tufter, 9 kolgroper og ein skålgropstein på lokaliteten. Ei av kolgropene, kolgrop 16, skil seg frå dei andre i både form og storleik. Dette kan vera ei groptuft. Tuftene ligg på to stølsvollar på Steinestølen. To av tuftene, tuft IV og V, ligg på den øvste kollen, medan dei fire andre tuftene ligg på den nedste kollen. Kolgropene ligg ved, og like N for den øvste kollen. Steinblokka med skålgroper har lege like NV for tuft VI A og B, men etter å ha vore brukt i grunnmur på eit eldre sel, ligg den i dag i to lause blokker ute på stølsvollen. Blokka vart knust opp då den skulle brukast i selsmuren. Trekol frå tuft VI vart radiokarbondatert til BP 995 +- 75, som gjer kalibrert alder 990-1160 e.Kr (T-16102). Dette plasserar bruksfasen av tufta til overgangen vikingtid/mellomlader. Trekol frå den moglege groptufta vart radiokarbondatert til BP 2540 +- 70, som gjer kalibrert alder 800 - 535 f.Kr (T-16103). Dette plasserar bruksfasen av strukturen til yngre bronsealder. Det vart gjort gjenstandsfunn i tuft IV som typologisk plasserar bruken av tufte til yngre jernalder, dvs. merovingertid eller vikingtid.
På lokaliteten er det registrert 3 tufter og 13 kolgroper/kokegroper. Dei registrerte kulturminna ligg på tørre koller og flater opp frå den store myra vest for Kvitlaelva. I alle tuftene og kolgropene er det påvist trekollag. Det vart teke prøvestikk i tuft I og II, samt kolgrop 2. Det vart gjort gjenstandsfunn i tuft I som tidfestar bruken av tufta til merovingertid/vikingtid. Under det funnførande laget i tuft I er det ein eldre bruksfase.
Det vart registrert 17 kulturminne ute på sjølve «Øyne», og 5 på bortsida av elva som renn V for «Øyne». Til saman vart det i dette området registrert 18 tufter (nr. 36, 38-41, 43-47 og 49-56), ei røys (nr. 57), ein steinstruktur (nr. 37), ei kolgrop (nr. 48) og den frå før kjente skålgropsteinen (nr. 42). I tillegg vart det registrert ein skålgropstein (nr. 58) heilt S på Kvitlastølen. Oppe i lia mellom denne skålgropsteinen og «Øyne», A for vegen, vart det registrert fire innhegningar med tufter. Den eine av innhegningane er bygd opp av torv, dei andre i stein. Tuftene ligg spreidd på heile «Øyne», men med den største konsentrasjonen i N. Tuftene X - XII og XXVII, samt ei røys og ein steinstruktur ligg i ei samling S på «Øyne». Tuftene XIII - XXI, samt ei kolgrop og ein skålgropstein ligg N på «Øyne». På bortsida av elva V før «Øyne» ligg tuftene XXII - XXVI. Det er truleg fleire kulturminne enn dei registrerte på lokaliteten. Det vart teke eitt prøvestikk i tuft X. Trekol frå tuft 1 vart radiokarbondatert til BP 750+- 75, som gjer kalibrert alder 1225-1300 e.Kr (T-16104). Dette plasserar bruksfasen av tufta til mellomalder. Det er frodig vegetasjonen av gras, lyng og einer ute på «Øyne».