Grannen: "Det var ein gong ein skippar paa Veisdal som var saa mødd av ein utburd eller kva det var. Sumtid synte det seg som ein gris, andre gongen var det liksom tvo nyste som trilla imot kvarandre so det small. Ei lang stund heldt det seg ombord paa skuta hjaa skipparen. So vart det leid av sjøen og slo seg til i huset hans paa Veisdal. Tenestgjenta dengde det med sopelimen meir en ein gong. En kveld skipparen kom fraa skipet var han inne hjaa ei kona paa nedre Veisdal og bad um aa faa laana ei lykta. Ho svara, at det kunde han alltid faa, men det kunde vel ikkje vera turvande no dei hadde so god maane. "Jau, det er som ei trøyst naar det skrik," sa skipparen. Kona trudde ikkje paa snakket som gjekk, men skipparen sa at han høyrde det for sengi kvar einaste nott. Den store kyrkjeklokki i Hitrekyrkja skal vera gjevi for at dei skulde bli kvitt skrymtet." Det finnes atskillige varianter av sagnet om Veisdalstrollet eller Grønviksugga.