Klar ytre voll 0,2 - 0,4 høy, den måler 7 x meter i ytre, med et 2 meter dypt søkk som måler 3 x 1, 5 meter i bunnen. Kan være del av et større system sammen med dyregrav ved Rørvatnet, det er ikke søkt i terrenget rundt. GPS 32v0520902/utm6998289
Dei eldste busetjingsspora på Lok 2 Buholmvika er 6420 +/- 170 år gamle (ukalibrert) og representerar ei seinmesolittisk busetjing. Neste fase med busetjingsspor er mellomneolittisk. Disse to eldste busetjingsfasene gir spor etter husstrukturar. Funna til desse fasene er noko forstyrra av yngre busetjing og er dels å finne i botnen av den yngre busetjingas avsette lag. Tredje busetjingsfase på lok2 Buhomvika dominerar buplassen og strekker seg over fleire perioder: seinneolitikum, bronsealder, førromersk jernalder, dvs. sein steinbrukande tid. Sein steinbrukande tid er prioritert i undersøkinga, noko som er reflektert i funnmaterialet. Yngste datering av buplasslag er 190-30f.Kr. kalibrert. om buplassarealet har vore midlertidig og forleten i dette tidsrommet synest ikkje dette stratigrafisk. Utgreve areal- bortimot 20% av funnførande areal - gir ikkje daterte husstrukturar frå sein steinbrukande tid. Imidlertid finnes det i det utgrevne arealet sørre seinneolittiske/eldrebronsealders daterte strukturar som saman med buplassfunn frå heile seinsteinbrukande tid tyder på at hus ikkje kan ha vore langt unna. Austre del av avtorva areal-no tildekt- har ein del stein i toppnivå som kan ha vidare informasjonspotensiale. Buplassen gir enkelte heilt eksepsjonelle funn- som halvedelsteinar og truleg seinneolittisk meiselforma skiferhengesmykke. Dette som bergartøkser, dels i sekundær kontekst, kan tyde på at gravmaterial finns på buplassen. Buplassen har vidare asbestkeramikk som dels gir nye randskårformer. Funn av asbestbitar kan sjåast som teikn på keramikkproduksjon. Buplassen gir vidare ein del slipeplater, eit sjeldant bryne og ei mengd kjerner og avslagsmateriale. Reiskap som er representert i materialet og som kan ha blitt produsert på buplassen er skiferpil og knivfragment, flateretusjerte pilspissar, skraparar, bor. Avslagsmaterialet dominerar. Råstoffordelinga i lag 2 lok 2 Buholmvika er dominert av flint, tildels fin importflint, bergkrystall/kvarts utgjer relativt stor del (tilsaman ca 30% ) medan 3,5% kvartsitt og i underkant av 1% bergart og skifer. Pollenanalyse syner bygg saman med åkerugras nederst i det mektige laget knytt til seinsteinbrukande tid- samstundes som smalkjempe og auka grasverdi generelt gir klare teikn på beiteaktivitet. Mot slutten av busetjinga finns linpollen. Linpollen vert ikkje frakta særleg langt og er truleg å forstå som eit teikn på linåker. Ei minimumsdatering til førromersk jernalder er oppsiktsvekkande. Det er funne enkelte fragmenterte brente bein, i hovudsak i strukturar. Frå desse kan ikkje mykje sluttast anna enn at fiskeressursar har vore nytta også i jordbrukstilknytt økonomi. (str.61 seinneolittisk datering). Buplassen har bein av pattedyr på storleik med oter/mår både frå mellomneolittisk og yngre kontekst. Det er naturleg å sjå buplassen i relasjon til lok 1, Buholmlegene, på andre sida av elva. I den eldste fasen har buplassen der ei datering som dels er overlappande med den eine seinmesolittiske dateringa på lok 2 Buholmvika. Seinmesolittisk funnmengd synes større på lok 1. Her er også husstruktur av same karakter som lok 2 mogleg å sjå. Den melllomneolittiske fasen på lok 1 er funnmessig svært forsiktig representert, datering stammar frå hellelagd struktur. Over i eine hjørnet liten eldstad med bein, skiferspissar og pimpstein. Dateringane på dei to buplassane er overlappande. Den på lok 2 dominerande sein steinbrukande tid er også representert på lok 1. Men ikkje med strukturar. Seinneolittisk datering er ikkje gjort på lok 1, men seinneolittisk flatrusjert spiss er funne. Ei eldre bronsealder datering på lok 1 er knytt til ein del spørsmål, denne er imidlertid tidsmessig samanfallande med eldrebornsealder - dateringane på lok 2. Desse ligg eit stykke ut i eldre bronsealder, om ein vel å sjå bort frå dateringsprøve i prøvestikk. Lok 1 gir klare teikn på å vere i bruk i yngre bronsealder/førromersk jernalder. Då vert det dyrka bygg, medan området har vore nytta til beiting tidlegare i bronsealder. Lok 1 Buholmlegene synest ikkje nytta som buplass mot slutten av førromersk jernalder, det er derimot lok 2 Buholmvika,men dette representerar sluttfasen i busetjinga. Etter den tid vaks området til med lyng og torv og vart nytta meir ekstensivt enn tidlegare, til beiting. Enkelte isolerte strukturar syner imidlertid aktivitet i området i folkevandringstid/merovingartid. Kanskje vart gardshus og åkrar flytt til dagens innmark på Nærøy?
Fornminne 1-5: Gravrøyser, diameter 4-4,5 m, høyde ca 0,4 m. De ligger i en avstand av 7-28 m fra hverandre. Til dels uklart markert. Overvokst med lyng og einer. Bygd av tildels stor rundkamp som nå er temmelig sammenrast.
Beskrivelse fra lokalitet:
Funna representerer i hovudsak ulike deler av gardsbusetjing med husområde (delområde A og B), med bevarte spor av mogleg samtidige åkerområde (område C) og med kokegroper (område B og D). I tillegg er det bevart eindel spor i grunnen som vi i hovudsak forstår som innhegningar (E, A). Det er gjort ei rekke gjendstandsfunn i massen frå sjaktene. Desse kjem i hovudsak frå dagens matjord og er det vi kallar lausfunn, dvs funn som har brote sitt direkte samband med til eit fast fornminne, men som likevel har ei viss lokaliseringstilknytning til opphaveleg deponering. Gjendstandsfunna er truleg dels frå same fasene som busetjingsspora, dels eldre. Tilleggsregistrering i 2008 påviste strukturer og dyrkningslag i nordvestlige del av områdene undersøkt i 2004.
Beskrivelse fra Enkeltminne:
Dette består av konstruksjonsspor i sjaktene 10,11,13,14 og 15. Konstruksjonsspora er spor etter stolpar som truleg har vore dek av takberande s
Fra utgravning: Steinalder lokalitet med tynt kulturlag, trolig enfaset. En steinpakning og ildsted kan representere rester etter en tuft. Også en fosil åkerhorisont, med funn av lin, trolig fra sen steinbrukende tid- YBA-FRJA.
12m i tvm, 1m høg, ligg i steinet og myret lende 300m SSV for Kvianeset aust på Rimøy, 200m frå stranda. No litt utkasta i toppen og dekt med tynn grastorv. Mogleg har her vore 3-4 røysar til, tett saman langs ein stingard 20m S, men det er sers tvilsamt, og dei ser i alle høve no mest ut som ein samanhengande steinmel.
Samlet ble det tatt 12 prøvestikk innenfor planområdet. Disse lå i høyden 6-12m.o.h. Av de 12 prøvestikkene som ble tatt i området var ingen negative. Flint er det klart dominerende råstoffet som er benyttet på lokalitetene. Bare ett klart redskap i flint ble påvist (bor). I tillegg finnes et relativt omfattende materiale i skifer, av disse er hoveddelen avslag og fragmenter men det ble funnet en skiferspiss med sekskantet tverrsnitt, samt et fragment av en plate med slipefurer ("sjokoladeplate"). Det ble også funnet et lite fragment med keramikk (prøvestikk 4). Denne er finmagret og mørk type. Magringen ser ut som glimmer/kvartsitt, sannsynligvis er keramikken mellomneolittisk. I tillegg til materialet som kom frem under selve prøvestikkingen ble det flere steder funnet flint som lå åpent på eksponert fjell.
I møtet mellom eity sør og eit nordgåande daldrag er det registrert ein steinalderbuplass med eitt prøvestikk av Øyunn Kleiva i 1998. Lokalitetenvart då såleis ikkje avgrensa innover mot bnr 6 som, utover dei prøvestikk som er tatt på naboeigedomen. (Tidl. bnr 9, no utskilt til bustad) mot nordvest og dei klare grenser knausana set i dei fleste retningar med unntak av søraust ned bakken i retning av nausta. Ei smal veite er tidlegare lagt gjennom lokaliteten. I 2006 avgrensa Kleiva lokaliteten mot søraust. I 2014 deldispensasjon for søraustre flik for vegframføring (rapport Linge 2015).
Mulevika ligg på på den nordvestre side av Nerlandsøya, og har eit storslått utsyn vestover havgapet. Ein kan også skimte Svinøya i horisonten. Mulevika er vid, og kan skildrast som ei gresskledd, steinete beitemark, med innslag av myr. Ein stor strandvoll ligg som ein høg rygg nede ved stranda. Her ligg det også enorme samlingar med rullestein, som sjøen ein gong har lagt frå seg. Sjøen i Mulevika kan vere brutal, og dei store bårene endrar fjørelandskapet frå år til år.
I Mulevika kan ein finne ein relativ sjeldan kulturminnekategori. Fleire mindre steinformasjonar på om lag 2 æ-4 meter i diameter ligg spreidd utover landskapet, samt fleire firkanta og ovale oppmuringar som truleg er eldre tufter. Ingen av strukturane er undersøkt gjennom arkeologiske utgravingar. Truleg dreier det seg om busettingsspor etter mindre hus, samt gravminner. Nede på steinmolen ligg det også fleire spanande strukturer, ovale og firkanta. Disse er relativt nyoppdaga, og det er mogeleg det er snakk om eit lite strandgravfelt på sjølve rullesteinvollen. I eit skar på strandvollen observerte arkeolog Arve Nytun eit eksponert kullag inne i strandvollen. Her vart også funne skjørbrent stein. Dette kan dreie seg om eit busetting eller aktivitetslag på strandvollen som kan syne til førhistorisk bruk av område.