Høgreist steinblokk, brukt som endestav for Bjennstøl (Bjørnstøl) i Hægebostad sokn, Urestad i Hægebostad sokn, Stakkeland i Kvinesdal sokn og Moi i Kvinesdal sokn. Dessutan vegvisarstein i ridevegen mellom Urestad i Hægebostad og Stakkeland i Kvinesdal. Den latinske bokstaven L skal stå innhogd i steinen.
Varde høgt i fjellsida. Årli: "Det er ei segn om eit prestefølgje som fraus i hel på veg til messe i Hægebostad vinterstid. ... Det måtte vere mykje snø å stampa i, for då dei kom til Svoan kasta dei av ein laks for å letta lasset. Her står ennå ein høg stein til minne. Den er kalla Laksen. Lenger inne på heia er Karmen. Her måtte dei spenna frå karmsleden. Lenger borte ligg Hestvatnet. Der staup hesten. Her er reist ein varde, men den er til minne of Fia Stakkeland som fraus i hel. Så måtte dei stampa seg opp dei lange Prestbrodan til Støvlevatnet. Vidare måtte dei framom Grokjødna. Der miste både deknen og hunden livet. Dei gamle kunne fortelja at det stod vardar som heitte Karmen, Hunden og Deknen. Alle desse vardane er nedrevne. ... Minnesteinen over presten står ved denne gamle stien. ... Prestfrua heldt ut lengst, men ho tok feil av vegen i snøtykka. Ho tok opp for ein bratt bakke. Her er og reist ein varde som er kalla Frua."
Varde forma som ein steinkross. Årli: "Det er ei segn om eit prestefølgje som fraus i hel på veg til messe i Hægebostad vinterstid. ... Det måtte vere mykje snø å stampa i, for då dei kom til Svoan kasta dei av ein laks for å letta lasset. Her står ennå ein høg stein til minne. Den er kalla Laksen. Lenger inne på heia er Karmen. Her måtte dei spenna frå karmsleden. Lenger borte ligg Hestvatnet. Der staup hesten. Her er reist ein varde, men den er til minne of Fia Stakkeland som fraus i hel. Så måtte dei stampa seg opp dei lange Prestbrodan til Støvlevatnet. Vidare måtte dei framom Grokjødna. Der miste både deknen og hunden livet. Dei gamle kunne fortelja at det stod vardar som heitte Karmen, Hunden og Deknen. Alle desse vardane er nedrevne. ... Minnesteinen over presten står ved denne gamle stien. ... Prestfrua heldt ut lengst, men ho tok feil av vegen i snøtykka. Ho tok opp for ein bratt bakke. Her er og reist ein varde som er kalla Frua."
I den fyrste tida etter Svartedauden omfatta garden Fåland si mark både Fåland, Ro, Røydland, Heddan og Valefjell i Hægebostad sokn og Urevatn, Kleppe, Vester Vik, Skytel og Håberg i Eiken sokn. Dette blei opplyst under ein grensegang i 1746 (sjå «Gards- og ættesoge for Eiken», band 3, side 16 og 80). Norges Geografiske Oppmåling sine kommunegrense-skildringar frå 1800-talet (i depositum på Statsarkivet i Kristiansand) opplyser feilaktig at både Hægebostad, Eiken og Kvinesdal sokner møtest i Fålandsrøysa, og i kommunegrense-skildringa frå 1937 står det feilaktig at Fålandsrøysa er vinkelen i kommunegrensa 66 m lenger sør. Men den rette Fålandsrøysa er ei steinblokk, og oppå denne ei grenserøys med ein liten bautastein i midten, som er endestav for strengen Håberg / Hobbesland i Eiken sokn der han støyter til Herrstøl i Kvinesdal sokn.
Å. Årli: "Heia nord for Store Sandvatn på Røyselandsheia er kalla Rysefalleheia. Etter gamal segn skal heia ha fått namn av at rysen fall her. Det skulle ha gått slik fyre seg: I heiane, truleg borte i Gyland, budde det i gamal tid ein stor ryse. Han sprang på frieri til ei rysefrøken som budde i Homstona, eit fjell i Tjørnhom. Ei natt kom hans seg ikkje av stad frå gjenta si før langt utpå morgonen. Han skunda seg vestover elva og opp framum Røyseland og over heia mot Gyland. Han skunda seg alt han vann for å rekkja heim før sola rann, men då han kom på heia nord for Store Sandvatn, rann sola, og rysen vart til stein og sprakk i småbitar då han datt. Endå står spora etter han bortover bergrinden, og i enden av spora ligg det ei steinrøys der han datt. Sidan har heia vorte heitande Rysefallheia." Kartfestinga er omtrentleg.
Å. Årli: "På Nedre Omland ligg ei tjørn. Ho ligg på grensa mellom Rafoss og Omland og er omgitt av fjell og skog. I gamle dagar kunne folk sjå fjøslykter rundt tjørna om kveldane. Dei sa at det var dei underjordiske som kom opp frå tjørna for å beita kyrne sine. Når folk på Omland skulle ha kyrne sine til stut, sleppte dei bare kyrne ut der dei trudde dei underjordiske var. Slik blei kyrne med kalv, og det var alltid store og gilde kalvar som blei fødde."