En større samling avlko. Klumpene har en vekt på opptil 20 kg. I slagghaugen ble det funnet bruddstykker av smeltegropa. De hadde et rødlig belegg av leire fra 1-4 cm tykkelse. Bruddstykkene tyder på at smeltegropa har vært firkantet. Trekullrester finnes i slagghaugen.
Lokalitetens plassering er ca 215 m NV for tuppen av Kvenntangen. Bare slagghaugen er synlig i dag, og oppe på slagghaugen er det reist en tømmerhytte. Det ligger synlige slaggbiter ved hytta og i skråningen V og S mot veien. Slagg ble funnet i en 5-14 m radius rundt tømmerhytta. Ny lokalitetsavgrensing er laget med bakgrunn i positive prøvestikk. Bak hytta, mot NV, ligger det en mindre haug oppå haugen som inneholdt et 2-5 cm kullag. En kullprøve fra dette laget er datert til folkevandringstid (435-562 f.kr) og besto av gran. Synlige spor etter selve smeltegropa ble ikke påvist.
Heller mellom steinblokker som stør seg imot einannan i toppen, slik at hellerromet vertikalt er trekanta. Takhøgda på midten er 1,5m. Hellergolvet er 2m breitt, men noko av hellergolvet er oppteke av stein. Det er i alle fall ikkje tale om at det ville ha vore plass til Hyremannskjeret under denne helleren.
Stor gravhaug, noe tvilsom som fornminne. Rundt haugen en "fotkjede" av kampestein. Disse kan ha med den sekundære (?) bruken av haugen som åker å gjøre, slik navnet synes å kunne indikere. Beliggenheten er fin og typisk.
Middelaldersk gravhelle, knyttet til hyremannstradisjonen i Øksendal. Grannen: "Øksendal skal vera den eldste garden i Bakkesokn, og det gjeng ei segn om korleis han vart rudt og bygt. Det kom tvo menn ifraa Engeland. Folk kalla dei "hyrmenner"; for ordet gjekk at dei hadde vore kongen sine hirdmenner; men so hadde dei forbrote seg og maatte ryma. Ein av desse menner kom til Øksendal og rudde der. Men so hadde det nok kome upp at han var brotsmann; for ein dag kom lensmannen og skulde taka han. Det var skikken i den tidi at alle framandfolk som kom skulde ha ein drykk øl, og mannen gjekk daa ned gjenom tilet (golvet) og skulde i kjellaren etter øl til lensmannen. Men her hadde han ein løyndegang som han gjekk ijgenom og kom seg ut. Lensmannen sat og venta; men da han tykte det vart for lenge for han ut og leita. Ei stund etter saag dei mannen att upp paa eit høgt fjell dei kalla Husefjellet. Daa ropte han ned at dei maatte fara vænt med kona og borni hans, so skulde dei faa den store "fiskesaaen" som stod under Svarthellaren. Det var eit stor kjer som han hadde laga. Det tek tolv tunnor, og dei fortel at han hadde gjort det berre med tollekniven; men det var so fint som den finaste smørambar. Dette kjeret finst enno på Øksendal. Det er so stort og tungt at dei lyt byggja hus yver det. For ei tid sidan stod det i ei gamall bud; men so reiv dei den og bygde ei løda paa same tufti. Der stend det no og mange hev vore der og set paa det. ... Sume segjer og at han ogso ropte ned med det same um ein stor koparkjel full med pengar. Han stod i ei fæl glopurd dei kalla Revurdi og han skulde staa slik at soli skein paa han klokka tolv kvar dag. Sidan den tid hev mange leita etter han; men ingen hev funne noko. Hyrmannen kom seg ikkje langt avstad; for han bleiv i Ovedalsvatnet. Der hev dei nok funne han; for det er fortalt at kalken i Bakke kyrkja skal vera støypt av sylvspennet i beltet hans. Han vart gravlagd under ei stor steinhella paa kyrkjegaarden. Det er sagt at han førde heim tri store steinhellor fraa utlandet. Ei vilde han ha til stovebord, ei til dørhella og ei til aa liggja under paa kyrkjegarden. Men han fekk ikkje heim meir enn tvo av desse hellorne. Den tridje for ut av baaten og datt i aai under Bakkebrui. Der ligg ho enno. Ei stend no uppreist attved eit hus paa Øksendal, og den andre ligg paa kyrkjegarden. Den siste hev vorte uppreist kvar gong nokon av hyrmannsætti skulde gravleggjast; for alle mennerne av ætti hans vilde verta gravne under den hella. For kring 40 aar sidan daa dei opna ei grav under hella, fann dei nokre fæle kjempebein. Daa hadde ingen vorte gravlagd der i manns minne. Ein av dei som var med i likferdi var ein stor svær mann med eit uvanlegt stort hovud; men daa han tok det store kjakebeinet dei fann, gjekk det heilt utanpaa hans kjakar. Det hev vore ein vaksen kar som hev aatt den kjaken. Heile likfylgjet saag paa dette, og det liver enno mange som var med. Laarbeinet var au so stort at det var fleire tumar lenger enn paa den største mannen som var med. Det var ei vanleg tru at dette var beini av den fyrste hyrmannen, og han hev nok vore ei fæl kjempa." Jfr. lokalitetene Hyrmannstuptå og Svarthelleren på Øksendal, gnr. 57, i Sirdal kommune.
Til Plistresteinen er knyttet sagnet om ormemaneren på Andabeløy. Grannen: "Paa Anabeløi var det so fullt med orm i gamle dagar. Varme vaardagar kunde ein sjaa store krullar av dei. Det var mange stader paa øyi folk aldri torde koma, so rædde var dei for ormen. Og verre og verre vart det, so paa resten laut dei spyrgja seg fyre, um det ikkje skulle finnast raad til aa faa øyda dei. Daa kom det ein finn som for god løn lovde seg til aa gjera ende paa dei, og det tok dei nok imot, kan du vita. Finnen gjorde upp ein stor eld i søre enden av øyi, og da det brann paa det beste gjekk han upp pa ein stein attmed elden og bles i ei pipa, so dei høyrde det øyi rundt. Og ormarne kom, kvar or sitt hol, og stimde fram til finnen. Han baud deim renna imillom beini hans og ut paa baalet, - den mindste fyrst og hine etter, som dei var store til. Og ormarne kom som han sa, for millom føtterne paa finnen og ut paa elden. Kvar gong ein kom paa varmen small det som eit lite skot. Daa alle var ende paa kom det ein som var so stor som ein tjukk timberstokk. Finnen bleikna og gav vondt av seg daa han vart var dette ovbeistet. Han hadde spurt, um det fanst slike paa øyi og dei hadde svara nei. No stod det um livet. Ein av dei laut paa elden, sa finnen. Ormen kom og tok same vegen hine hadde fare; det er sagt at han fyllte godt ut millom dei stutte beini til finnen, men mannen vart daa staaende so vidt. Ormen enda sine dagar i elden til liks med hine. Sidan hev ingen set likt til orm paa Anabel. Steinen som finnen stod paa syner dei enno. Dei kallar han Plistresteinen." Merk også navnene Brendeåsen og Brendevatnet på den sørlige delen av Andabeløy.
Det har gått mange sagn om "gamle Erik" på Flikka. Da han skulle gå opp byttet med Solandsmannen tok han mold fra storåkeren hjemme og hadde i støvlene. Så stod han langt inne på Solandsmannen sin grunn og svor at han stod på sin egen jord. "Daa dei skulde til jordi med Erik og var midt for Trollura kom det slik motvind at det fanst ikkje raad aa koma lenger. Dei la iland og kvilte men kvar gong dei vilde prøva att vart det upp i det same. So saag dei seg ingi onnor raad: Dei sette kista inn under ein hellarstein i urdi. Dei tok det so at Erik hadde livt so ugudeleg at han matte ikkje koma i vigd jord. Erik vart liggjande i Trollura. Det er sagt at for burtimot halvtanna hundrad aar sidan fann nokre gutar fraa Loga tvo leggbein i urdi. Dei nytta beini til isleggjer. Man mange trudde at det var leggbeini hans Erik Flikka dei hadde funne" (Grannen).