Lokaliteten ligg like ovafor ein mektig strandvoll i Rundvika på dyrka mark på Helland. Strandvollen nedafor er ei mektig akkumulasjon av runde rullestein frå knyttneve storleik og oppover. Kor massiv denne vollen er veit vi ikkje men ei open dreneringsgrøft indikerar at den er minst halvannen meter tjukk og 8-15meter brei. Vollen, som truleg er frå tapes tid, strekkjer seg som eit knekk i terrenget tvers over Rundvika. Det funnførande laget ligg på over - og vestsida for vollen under ein meter med overdekking, som består av eit tynt dyrkingslag over mektig torv. Lokaliteten er avgrensa av negative prøvestikk i nordvest og nordaust. Strandvollen avgrensar lokaliteten i aust og inn mot dyrka mark i vest er lokaliteten avgrensa av negative prøvestikk. Estimert lokalitetsutbreiing er sett til 10-20m2. Lokaliteten er ikkje ein kulturlagslokalitet, men deponeringa under eit mektig, og truleg "in situ" torvlag gjer lokaliteten svært sentral både i lokal og regional samanheng. Relasjonen mellom strandvollen og dei funnførande finsedimenta på oversiden er og av stor interesse. Det er ikkje undersøkt om det funnførande laget strekkjer seg under, eller inntil strandvollen. Det funnførande laget i MT 66 er forsegla av eit 25 cm tjukt dyrkingslag og eit mektig torvdekke som er omlag 70 cm tjukt. Ein svak sandlinse er synleg mellom torvsedimenta på omlag 58-60 cm under overflata.. Det diagnostiske reiskapsmaterialet frå lokaliteten består av skotskada lansettmikrolitt av flint. Denne funnkategorien har ei vid dateringsramme til tidleg og mellommesolitikum. I tillegg er det funne eit avskag/kjernestikkel som hovudsakleg er eit tidlegmesolittisk trekk. Flekke og kjernematerialet frå lokaliteten er truleg nøkkelen til å innsnevre dateringsramma. Eit vassrulla avslag av grønnstein/diabas vart funne i overflata på strandvollen nord og nedafor lokaliteten. Totalt vart det innsamla 177 artefaktar av desse 7 brent og 2 vassrulla. Strandlinjekurva for området syner at lokaliteten ligg omlag 2 meter over tapes maksimum. Den bakre strandlinjedateringa for lokaliteten gir dermed 9750 BP. Det vart samla inn trekol til akselerator datering frå eit nivå som smasvarar med nedre del av pollensøyla og det funnførande laget. Resultatet frå C14-dateringa synte 9410+-70 BP (TUa-3300). Eit resultat som samsvarar godt med det arkeologiske materialet.
Åskollen med bygdeborgen er S-ligste utspring av en større N-S-gående åsrygg. Kollen er adskilt fra den større åsryggen ved en liten dalsenkning. Fra SV til SØ faller kollen stupbratt av mot det underliggende terreng. Fra N-sida og delvis fra NØ-NV er kollen lett tilgjengelig. Men her danner terrenget selv et naturlig brystvern. Dette naturlige brystvernet har l 30m, h inntil 2m og br 1-3m. Der dette naturlige brystvernet ikke hindrer adkomst til kollen er det rester etter murer. Disse murene finner man mot NØ fra der det naturlige brystvernet stopper og fram til terrenget faller stupbratt av. Det samme finner man i andre enden av det naturlige brystvernet mot SV. Murene er bygd opp av til dels store blokker og heller. I NØ l ca 15m, i SV l ca 23m. Den er nå helt utrast. H ca 0,2-0,3m. Omtrent midt på kollen er det en forsenkning i terrenget, men det finnes ikke spor av vann der nå.
Lokaliteten er avgrensa av synkande funnfrekvens i alle retningar, med unntak av mot nordvest. Avgrensinga i denne retninga bygger på topografiske element og er ikkje tilfredsstillande. Lokaliteten kan teoretisk sett henge saman med lok 9. Då lok 9 ligg 6 meter ovafor i vertikal høgdeskilnad representerer truleg den bratte skråninga mellom lokalitetane likevel ein avgrensing. Estimert lokalitetsutbreing er sett til 280m2. (sentral sirkulær flate 120m2). Lokaliteten har status som kulturlagslokalitet. Kulturlag finst i to prøvestikk, (GJ3) og (GJ61), dessutan er markante kolhaldige lag påvist i tre prøvestikk (TAW1, CHL2 og GJ62). Det er ikkje funne beinrestar på lokaliteten. Kulturlaget er definert utifrp forekomsten av feitthaldig kollag. Det er ikkje funne beinrestar eller mengder av skjørbrent stein på lokaliteten. Skilnaden mellom kulturlaget og kolhaldige lag er ikkje dramatisk, men består av i kva grad det finst kol og feitt, og mektighetsgraden til desse laga. I utgangspunktet kan og skilnaden mellom desse laga skuldast ulik konserveringshistorie.
Det vart funne eit odd-midtfragment av ein skiferspiss med spissovalt tverrsnitt, og ei retusjert flekke i fin lysegrå spettet kvartsitt i prøvestikk TAW1 på den sentrale lokalitetsflata. Funn av eit tilverka emne i form av ei skiferplate, samt avslag av skifer indikerar og ei datering til neolitikum. Ein liten dråpeforma skrapar i flint med ein tangeliknande skjeftingsretusj er funne i GJ3. Bipolar reduksjonsteknikk dominerar funnmaterialet. Flint dominerer som råstoffmateriale, men fins og innslag av kvarts, kvartsitt, bergkrystall og eit einskildt avslag av blå mylonitt. 17% av materialet er varme påverka, 5 % er vassrulla. Den bakre strandlinjedateringa for lokaliteten er 5200 BP. Den akseleratordaterte trekol prøva frå GJ3, ga daterigna 4580 +-55 BP (TUa-3570). Lokaliteten vert vurdert som fleirfasa med element frå både tidligneolitikum og mellomneolitikum A.
Lokaliteten har ikkje status som kulturlagslokalitet, det er heller ikkje påvist trekol i dei funnførande massane. Funna ligg i eit sandholdig gruslag umiddelbart under torva. Ein høgare frekvens av stein på knyttneve storleik, i kombinasjon med ein vertikal avgrensing av funnførande lag er observert om lag 20 cm ned i gruslaget. Heile 22% av materialet er påverka av eld, medan 4,5% er vassrulla. Det er ikkje gjort diagnostiske reiskapsunn i funnmaterialet som utelukkande består av flint. Materialet er teknologsik homogent, det har spisse avspaltingsvinklar og er slått med direkte teknikk. Funnkonsentrasjon umiddelbart ved ei flytteblokk kan indikere at sjølve steinen var sentral på lokaliteten. Lokaliteten ligg 4 meter over tapes maksimum for Baraldsneset, og den bakre strandlinjedateringa gir 9700 BP. Dersom lokaliteten ikkej har vore strandbunden kan den sjølvsagt være av yngre alder.
Lokaliteten er avgrensa av synkande funnfrekvens i eit prøvestikk opp mot vegen i nord og nordvest. I austleg retning er lokalitetsflata avgrensa av den same mosekledde bergryggen som avgrensar lok 7 lenger nedafor i søraust. Synkande funnfrekvens på nedsida av platået avgrensar lokaliteten i sør. Mot vest er lokaliteten kun topografisk avgrensa av ein bratt skrent med djup myr nedafor. Eit negativt prøvestikk er tatt like vest for skrenten, og syner at lokaliteten ikkje strekkjer seg langt ut i denne retninga heller. Estimert utbreiing av lokaliteten er sett til 130m2. Funnområdet har ikkje status som kulturlagslokalitet. Det funnførande laget er oppimot ein halvmeter tjukt både på den sentrale lokalitetsflata og i skråninga nedafor. Materialet frå skråninga representerer truleg ein møddingsiuasjon frå flata ovafor. Gardsvegen er plassert rett på berget, og ovafor den sentrale funnførande flata. Eit oddfragment av ein skiferspiss med spissovalt/flatt tversnitt er den artefakten so gir mest tidsdiagnostisk informasjon av funna. Sjølv om skifermaterialtet som er påvist i to prøvestikk på lokaliteten, er svært lite, indikerer det til ei datering til neolitikum. Eit mogleg oddfragment, truleg av ein neolitisk tangespiss er og funnen på lokaliteten. Bipolar reduksjonsteknikk dominerar i materialet, men fragment av flekker syner at plattformteknikk og har vore nytta på lokaliteten. eit midtfragment av ei svært regelmessig smalflekke, funnen i An gir eit eit bestemt inntrykk av konisk mikroflekketeknikk og dermed ei datering til mellom/seinmesolitkum. Råstoffordelinga: Flint 88%, kvarts 4,8 %, kvartsitt 1,75%, bergkrystall 4%. Omlag 19% av materialet er påverka av eld, medan 10,5 % er vassrulla. Det kan ikkje utelatast at lokaliteten har fleire bruksfasar. Lokalstrandlinjekurva viser at lokaliteten ligg ca 4 meter over tapes maksimum, og den bakre strandlinjedateringa av lokaliteten blir dermed 9700 BP. Ei strandlinjedatering til tidlegmesolittikum er ikkej i samsvar med det arkeologiske materialet. Dei neolitiske funna syner at lokaliteten helelr ikkej alltid har vore strandbunden. lokaliteten vert datert til atlantisk tid, med gjenbruk av uvisst omfang på flata i neolitikum.